Zwiedzanie świata to odpoczynek. Odpoczynek od schematu, odpoczynek od samego siebie z codzienności. Wszystkie wyprawy pozostawiają w nas ślad, nie jak blizna, lecz jako hologram w nas.
W ułamku sekundy myślami możemy z powrotem przenieść się do magicznego miejsca niegdysiejszej wyprawy. Poczuć klimat, luz, trud – pełne odczucie tego momentu, gdy staliśmy na końcu naszego świata, będąc „nie sobą”, nie u siebie ale jednak we własnym świecie.
W świecie który codziennie odkrywamy od tysięcy, tysięcy lat jako ludzie. Nadal ma on przed nami pełno zagadek, mnóstwo nie odkrytych rejonów.
Do tego warto zauważyć że świat stale się zmienia. Nigdy już nie będziesz w tym samym miejscu w tej samej konwencji co kiedyś. Zawsze będziesz w innym, nowym miejscu. Zawsze będziesz zagadką sam dla siebie. Jak świat, jak życie.
Odkrywajmy tajemnice życia podróżując. Jest co robić – nie trzeba daleko. Wielu z nas nie zna dokładnie nawet miejsc, w których żyje na co dzień, nie zna historii, legend i głębokich tradycji wynikających ze środowiska oraz potrzeby przetrwania jako gatunek ludzki. Nie czekajmy na dogodną porę, bo na idealny moment można czekać w nieskończoność – wyjdź z domu i idź. Wyrusz przed siebie.
Gdyby człowiek nie miał zwiedzać świata, zamiast nóg w zwyczaju, miałby korzenie i był w stanie wegetacji mentalnej. Każde miejsce które odwiedzam staje częścią mnie. Ja też pozostawiam w nim część siebie. Ślad stopy, oddech, uwagę.
Nie podróżuję by uciec, lecz podróżuję by nie uciekło przede mną życie.
